Hz. Resulullah Sallalahu Aleyhisselam, Ummu Me´bed´in çadırında oturduğu vakit ibadet için abdest aldı, orda kurumuş bir bitki vardı, Hazret mübarek ağzının suyundan bir miktar ona attı, o kurumuş bitki hemen yeşillendi parlak gülller açtı, yaprakları yeşillendi ve nihayetinde meyve verdi. Biz o ağaca teberrik ediyor hastalarımızı onun vasıtasıyla tedavi ediyorduk. Hazret´i Resulullah dünyadan gittiklerinde o ağaç eski tazelik ve güzelliğini kaybetti ve Hz. Ali Aleyhilselam şehit olduktan sonra bir daha da meyve vermedi. Uzun bir zaman geçtikten sonra bir sabah vakti ağacın dallarından taze kan aktığını ve dallarının solmaya başlayarak bir et misali döküldüğünü gördüğümüzde kesin çok önemli bir hadisenin meydana geldiğini düşünerek, kötü bir haberin geleceği korkusuyla o geceyi gamlı ve hüzünlü bir halde geçirdik. Akşam olup karanlık çöktüğünde o ağacın altında ağıt, ağlama seslerinin yükseldiğini ve şöyle dendiğini duyduk: “Ey Resulullah´ın evladı! Ey Peygamber´in vasisinim evladı! Ey Zehra Betül´ün evladı! Ey değerli seyyit ve önderlerin baki kalanı”. O sırada uğultular daha da çoğalmaya başladı, biz onun söylediklerinin çoğunu anlamıyorduk. çok geçmeden Hz. İmam Hüseyin Aleyhisselam´ın şehit edildiği haberi geldi ve o ağaçta kendisinden hiç bir eser kalmayacak şekilde kurudu